Dah lama aku tak
update blog aku. Penuh sesawang dah ! hahaha. Aku bukan sengaja nak
tinggalkan blog ni. Cuma aku nak kumpul semangat aku untuk update story. Kali ni aku
nak cerita tentang seorang wanita yang paling aku sayang sampai aku mati iaitu ibu kesayangan aku.
Hari raya aku tau semua orang menantikan nya . Tidak bagi aku. Aku tak rasa apa - apa . Raya keenam.
Tanggal 24 arybulan 8 aku kehilangan ibu tersayang dan tercinta. Aku merasakan
separuh hidup aku ikut hilang. ibu happy je walaupun sakit. tapi kitaorang yang tengok keadaan ibu masa tu ? sedih.
Awal bulan puasa,
aku seperti biasa tulis menu untuk sahur dan berbuka. Ibu happy je dan masa tu tak nampak pape tanda pelik dekat ibu. Aku Cuma gembira dapat spend time dengan ibu sebab
cuti sem. Ibu nampak sihat. Aku dapat manja-manja dengan ibu, gaduh-gaduh
manja. Tapi kadang-kadang aku buat ibu marah. Biasalah perangai aku yang
mengada-ngada ni. asyik nak bermanja je. HAHA
Aku dah rancang macam-macam dengan ibu untuk sambut hari
raya, seminggu sebelum raya ibu cakap badan ibu sakit-sakit. Aku urut jela.
Tapi datang juga malas aku. Kakak mintak maaf ibu, kalau-kalau kakak tertinggi suara ðŸ˜
Malam raya ibu
sempat jahit baki langsir yang tak siap. Masak nasi impit. Masak rendang. ibu tau tak, Kakak rasa ni lah
rendang yang kakak tak boleh nak lupa. Sedap sangat. Tak pernah kakak rasa sesedap ni. Ibu
tersenyum jer. Tapi aku tak syak apa-apa pun masa tu. Janji kakak dapat rasa masakkan
ibu. Masa raya pertama ibu dah mula baring-baring. Ibu dah
mula lemah. Ibu dah mula batuk-batuk. Keluar darah hitam. Kakak takut pape jadi
kat ibu. Tapi ibu tenang je macam takda apa berlaku.
Raya keempat ibu
balik kampung. Ibu mintak tolong suruh pakaikan pampers. Kakak tolong pakaikan.
Kakak : ibu.. ibu.. teringat masa kekecik ibu pakaikan
kakak pampers..
Ibu : ( Cuma diam
dan tersenyum )
Aku mang nak menangis masa tu sebab aku tengok muka ibu pucat sangat. Ibu jalan pun
dah tak cam biasa. Bila ibu balik kampung kakak sempat cium tangan ibu. Pelok
ibu. Kakak tak tau kenapa kakak rasa cam kakak akan jauh dari ibu. Tapi kakak
tak sangka yang kakak dengan ibu akan jauh buat selama-lamanya. Kakak rindu ibu
T_T
Bila aku dapat
tahu yang ibu makin teruk, kiteorang terus balik kampung. Aku
nampak ibu terbaring. Tapi ibu masih kenal kakak kan... malam tuh kakak
temankan ibu , layan ibu. Walaupun masa tuh ibu cam kenal tak kenal je. Esok
kakak mandikan ibu. Kakak rasa seronok sebab dulu masa kakak kecik kan ibu mandikan
kakak. Bila besar, masa ni lah kakak balas. Bila ibu dah terbaring . ada orang datang
melawat, dia cakap kat kakak yang ibu macam dah tak lama hidup. Kakak marah
sangat, kakak yakin ibu kuat. Ibu boleh hidup, ibu takkan pergi. Lepas magrib
ibu dah betul2 tenat. Call ambulance lepastu terus gerak ke hospital. Aku rasa sedih sangat-sangat
sebab aku takut pape jadi kat ibu.
Sampai hospital,
muka ibu nampak tenang. Doktor minta izin nak pasang tiub untuk bernafas. Aku
relakan sebab aku nak ibu bernafas, bernafas macam semua orang. Kakak taknak
denyutan jantung ibu berhenti. Tapi d0kt0r tuh kata kena pindah hospital klang.
Sebab hospital kat kampung ni kurang perkhidmatan. Jadi aku kena ikut ibu dalam
ambulance. Aku nampak ibu terbaring jer. Dalam perjalanan aku nampak doktor
kelam kabut uruskan mesin ibu, aku risau sangat-sangat. Aku takut jadi pape kat
ibu.
Aku harap ibu selamat. Sampai je hospital aku betul-betul harap ibu kuat. Pagi jumaat ibu dimasukkan dalam ICU. Tapi aku tak sangka. Aku tengok
ibu terbaring kaku, mesin dah tak guna. D0kt0r cakap ibu dah takde. Aku tau doktor
memain ni. Tapi semuanya depan mata aku., IBU DAH TAKDE ! aku terasa macam aku cuma bermimpi dan aku hanya perlu bangun dari mimpi. Tapi semua ni kenyataan.
Realiti yang aku perlu hadap, aku tak dapat lari.
Sebelum ibu di
sembahyang kan, aku dapat mandikan jenazah ibu.
Walaupun masa tuh mata ibu tertutup rapat. Aku cuma nak ibu bangun . aku nak
ibu tau yang aku perlukan ibu. Untuk aku lalui hari-hari yang akan datang. Bila
ibu dikafankan aku tak sanggup tengok ibu dibalut dengan kain putih, aku belum
puas tatap muka ibu. Ibu yang lahirkan aku. Aku betul-betul hancur. ibu selamat dikebumi kan. Aku redha dengan
semua ni ðŸ˜
Aku kene tabah
lalui hari-hari yang mendatang. Ibu kat sana pon taknak tengok aku sedih
jer. Ayah pon sedih, ayah asik cakap nak
ikut ibu. Ayah kene stroke. Aku kena jaga ayah. Aku kena jaga ayah macam mana
ibu jaga ayah. Makan minum ayah. pakaian ayah. Ayah selalu cakap jaga
adik-adik. Tapi aku sape nak jaga ?😢
Aku tahu ada hikmah di sebalik semua yang berlaku. Allah nak uji aku dan family aku.
Walaupun berat hati aku, tapi aku yakin aku mampu tanggung semua ni. Patutlah
ibu selalu pesan. Rancang untuk masa depan dari sekarang, tapi aku dengar tak
dengar je. Rupanya ibu suruh aku berlajar tanggung adik-adik dan ayah. Aku tahu
aku kuat. Aku kena lawan perasaan aku. Aku tak boleh sedih je memanjang. :’)
Dan aku hari-hari
yang akan aku lalui, aku akan lalui dengan tabah.
p/s : sayangilah
kedua ibu bapa anda. Kadang-kadang kita tak tahu apa akan terjadi kees0kan
hari.




No comments:
Post a Comment