Monday, 8 October 2012

saya sayang ibu saya !



Dah lama aku tak update blog aku. Penuh sesawang dah ! hahaha. Aku bukan sengaja nak tinggalkan blog ni. Cuma aku nak kumpul semangat aku untuk update story. Kali ni aku nak cerita tentang seorang wanita yang paling aku sayang sampai aku mati iaitu ibu kesayangan aku. 


Hari raya aku tau semua orang menantikan nya . Tidak bagi aku. Aku tak rasa apa - apa . Raya keenam. Tanggal 24 arybulan 8 aku kehilangan ibu tersayang dan tercinta. Aku merasakan separuh hidup aku ikut hilang. ibu happy je walaupun sakit. tapi kitaorang yang tengok keadaan ibu masa tu ? sedih. 

Awal bulan puasa, aku seperti biasa tulis menu untuk sahur dan berbuka. Ibu happy je dan masa tu tak nampak pape tanda pelik dekat ibu. Aku Cuma gembira dapat spend time dengan ibu sebab cuti sem. Ibu nampak sihat. Aku dapat manja-manja dengan ibu, gaduh-gaduh manja. Tapi kadang-kadang aku buat ibu marah. Biasalah perangai aku yang mengada-ngada ni. asyik nak bermanja je. HAHA 

Aku dah rancang macam-macam dengan ibu untuk sambut hari raya, seminggu sebelum raya ibu cakap badan ibu sakit-sakit. Aku urut jela. Tapi datang juga malas aku. Kakak mintak maaf ibu, kalau-kalau kakak  tertinggi suara 😭

Malam raya ibu sempat jahit baki langsir yang tak siap. Masak nasi impit. Masak rendang. ibu tau tak, Kakak rasa ni lah rendang yang kakak tak boleh nak lupa. Sedap sangat. Tak pernah kakak rasa sesedap ni. Ibu tersenyum jer. Tapi aku tak syak apa-apa pun masa tu. Janji kakak dapat rasa masakkan ibu. Masa raya pertama ibu dah mula baring-baring. Ibu dah mula lemah. Ibu dah mula batuk-batuk. Keluar darah hitam. Kakak takut pape jadi kat ibu. Tapi ibu tenang je macam takda apa berlaku.

Raya keempat ibu balik kampung. Ibu mintak tolong suruh pakaikan pampers. Kakak tolong pakaikan.

Kakak : ibu..  ibu.. teringat masa kekecik ibu pakaikan kakak pampers..
Ibu : ( Cuma diam dan tersenyum )

Aku mang nak menangis masa tu sebab aku tengok muka ibu pucat sangat. Ibu jalan pun dah tak cam biasa. Bila ibu balik kampung kakak sempat cium tangan ibu. Pelok ibu. Kakak tak tau kenapa kakak rasa cam kakak akan jauh dari ibu. Tapi kakak tak sangka yang kakak dengan ibu akan jauh buat selama-lamanya. Kakak rindu ibu T_T




Bila aku dapat tahu yang ibu makin teruk, kiteorang terus balik kampung. Aku nampak ibu terbaring. Tapi ibu masih kenal kakak kan... malam tuh kakak temankan ibu , layan ibu. Walaupun masa tuh ibu cam kenal tak kenal je. Esok kakak mandikan ibu. Kakak rasa seronok sebab dulu masa kakak kecik kan ibu mandikan kakak. Bila besar, masa ni lah kakak balas. Bila ibu dah terbaring . ada orang datang melawat, dia cakap kat kakak yang ibu macam dah tak lama hidup. Kakak marah sangat, kakak yakin ibu kuat. Ibu boleh hidup, ibu takkan pergi. Lepas magrib ibu dah betul2 tenat. Call ambulance lepastu terus gerak ke hospital. Aku rasa sedih sangat-sangat sebab aku takut pape jadi kat ibu.

Sampai hospital, muka ibu nampak tenang. Doktor minta izin nak pasang tiub untuk bernafas. Aku relakan sebab aku nak ibu bernafas, bernafas macam semua orang. Kakak taknak denyutan jantung ibu berhenti. Tapi d0kt0r tuh kata kena pindah hospital klang. Sebab hospital kat kampung ni kurang perkhidmatan. Jadi aku kena ikut ibu dalam ambulance. Aku nampak ibu terbaring jer. Dalam perjalanan aku nampak doktor kelam kabut uruskan mesin ibu, aku risau sangat-sangat. Aku takut jadi pape kat ibu. 

Aku harap ibu selamat. Sampai je hospital aku betul-betul harap ibu kuat. Pagi jumaat ibu dimasukkan dalam ICU. Tapi aku tak sangka. Aku tengok ibu terbaring kaku, mesin dah tak guna. D0kt0r cakap ibu dah takde. Aku tau doktor memain ni. Tapi semuanya depan mata aku., IBU DAH TAKDE ! aku terasa macam aku cuma bermimpi dan aku hanya perlu bangun dari mimpi. Tapi semua ni kenyataan. Realiti yang aku perlu hadap, aku tak dapat lari.

Sebelum ibu di sembahyang kan, aku dapat mandikan jenazah ibu. Walaupun masa tuh mata ibu tertutup rapat. Aku cuma nak ibu bangun . aku nak ibu tau yang aku perlukan ibu. Untuk aku lalui hari-hari yang akan datang. Bila ibu dikafankan aku tak sanggup tengok ibu dibalut dengan kain putih, aku belum puas tatap muka ibu. Ibu yang lahirkan aku. Aku betul-betul hancur. ibu selamat dikebumi kan. Aku redha dengan semua ni 😭

Aku kene tabah lalui hari-hari yang mendatang. Ibu kat sana pon taknak tengok aku sedih jer.  Ayah pon sedih, ayah asik cakap nak ikut ibu. Ayah kene stroke. Aku kena jaga ayah. Aku kena jaga ayah macam mana ibu jaga ayah. Makan minum ayah. pakaian ayah. Ayah selalu cakap jaga adik-adik. Tapi aku sape nak jaga ?😢

Aku tahu ada hikmah di sebalik semua yang berlaku. Allah nak uji aku dan family aku. Walaupun berat hati aku, tapi aku yakin aku mampu tanggung semua ni. Patutlah ibu selalu pesan. Rancang untuk masa depan dari sekarang, tapi aku dengar tak dengar je. Rupanya ibu suruh aku berlajar tanggung adik-adik dan ayah. Aku tahu aku kuat. Aku kena lawan perasaan aku. Aku tak boleh sedih je memanjang. :’)

Dan aku hari-hari yang akan aku lalui, aku akan lalui dengan tabah.


p/s : sayangilah kedua ibu bapa anda. Kadang-kadang kita tak tahu apa akan terjadi kees0kan hari.